1- 50 متری محل کارم، یک پاتوق وجود دارد. جمعی جوان، گرد هم حلقه زده اند. شاه بیت گفتگویشان را فحش های آبداری شکل می دهد که با خنده نثار خواهر و مادر همدیگر می کنند. یک نفر غریبه که گویا مشهدی است به جمع آنها می پیوندد و سوالی می پرسد. جوانی از جمع که تهرانی مسلک است از غربیه می پرسد که بچه خود مشهدی؟ غریبه پاسخ مثبت می دهد. جوانک می گوید: حتما مادر این دوست من را می شناسی؟ و پاسخ می شنود: مادر خودت چی؟ از شرق تا غرب تهران را سرویس می دهد؟....
2- اندکی آن سوتر، روبروی دکه خیابانی فروش مطبوعات، مردی میانسال، مذهبی با پیراهن مشکی سوار ماشین می شود. زن هم محجبه و انگار مذهبی تر است. ناگهان صدای فریاد دخترکی 10- 12 ساله رشته نگاهم را از هم می گسلد. در ماشین را به هم می کوید و پدر و مادرش را بی شعور خطاب می کند. هر دو صبوری می کنند و دخترک فحاشی....
بر می گردم. از مسیری دیگر و برای پیوستن به جمع دوستان.....
3- در میانه راه هستیم، برای رفتن به یک کنسرت موسیقی. ناگهان جلوی هتل، جوانکی آشنا را می بینم که سخت مشغول چانه زدن با دو دختر خیابانی است. دخترکان بزک کرده پرهیز دارند و استیصال در نگاه جوانک موج می زند. نزدیکتر می روم. پ- پ است. بازیگر جوان و مشهور و البته ریاکاری که همین چند وقت پیش در پشت صحنه های فیلم تازه اش، به بازی در فلان نقش مقدس افتخار می کرد و اشک حسرت می ریخت....
4- از میانه های کنسرت کردها، مجری مرتب قصد تذکر دادن دارد. بالاخره نوبتش می شود و می گوید، حضار محترم! با توجه به ایام فاطمیه خواهشمندم به صورت ریتمیک دست نزنید. مردم هم در آهنگ بعدی اجابت می کنند و تمام آهنگ را ریتمیک دست می زنند...
این چهار تیکه، بخش های از چهل تیکه ای است که مادر بزرگ قصه برای ایران من، ایران تو و ایران خودش دوخته است. روایت های ناتمامی که روایت از تمامیت ناکامی، افسردگی، پریشانی، ریا، بی برنامگی و تضاد در روان جمعی ما دارد.
]]>1: وقتی به كارخانه نساجی رسیدم دو ساعتی میشد كه جنازهاش را از طناب دار جدا كرده بودند. همه میدانستیم كه مرده است. سرش تقریبا از بدنش جدا شده بود و تنها به نسوج گردنش وصل بود. من اطراف سولهای خالی كه كارگر 40 ساله نساجی خود را حلقآویز كرده بود. به سراغ مدیر آمده بوده تا بخشی از حقوق معوقهاش را بگیرد. حتی التماس میكرد در حد 10 هزارتومان به او قرض بدهند. كارگری كه جنازهاش را پیدا كرده بود هم میگفت چند ساعت قبل از این اتفاق، همسرش تماس گرفته بود خبر بدهد كه در خانه مهمان دارند. دو روز بعد از حادثه با همسرش صحبت كردم. هنوز داغدار بود و انگار من بازجویی، چیزی باشم پاسخم را میداد؛ «من بهش حرفی نزدم. فقط گفتم از شهرستان مهمان آمده. موقع برگشت یك چیزی بگیر كه جلوی غریبهها آبروداری كنیم. توی خانه چیزی نداشتیم. نمیشد غذایی كه خودمان میخوریم را جلوی مهمان رودربایستیدار بگذاریم. نمیدانستم میخواهد چنین بلایی سر خودش بیاورد وگرنه لال میشدم اگر میگفتم.»
2: روستای فدشك یك جایی وسط كویر است. حدود 45 كیلومتر با بیرجند فاصله دارد؛ پرت و دورافتاده و متروك. فردای روزی كه كارگر معدنی در حیاط خانهاش خودسوزی كرد به آنجا رفتم. توی حیاط هنوز بوی گوشت سوخته میآمد. شب قبل خانوادهاش هم نه از صدای فریاد مردی كه در آتش میسوزد، بلكه از بوی سوختن گوشت آدم زنده از خواب پریده بودند. با دكتر كشیك بیمارستان امام رضا هم كه حرف میزدم برایش عجیب بود كه چطور این مرد در هشیاری بیشتر از یك دقیقه سوختن بدنش را تاب آورده اما فریاد نزده است.
همسرش، پیرزنی كه گریه صدایش را بریده بود، با كمك پسرش فهماند كه مرد كاملا ناامید شده بود. 17 ماه حقوقش را نداده بودند و او هیچ از دستش بر نمیآمد. هربار كه به سراغ طلبش از معدن میرفت او را به یكی از نهادها و سازمانهایی میفرستادند كه او حتی نمیتوانست تابلوی سردر ساختمانش را بخواند، چه رسد به كاغذبازیهای بیهودهای كه او را بیشتر از پیش گیج میكردند و ناامید. درك نمیكرد چرا بعد از 30 سال كاركردن در معدن باید برای گرفتن حقش از این اتاق به اتاق دیگر برود و حرفهای عجیب و غریب بشنود و آخر سر هم جواب سربالا بگیرد. پسر 16 ساله این مرد هم كنار كورههای آجرپزی كار میكرد یا برای پیمانكاری از كوه سنگ میكند و این قبیل كارها. میگفت: «دستهایم را از پدرم قایم میكردم. حرص میخورد وقتی پینههای دستم را میدید.» این مرد روز آخر زندگیاش به معدن رفته بود. همسرش كه او را همراهی كرده بود، میگفت وقتی داشتیم میرفتیم دخترم بهانه میگرفت كه یك ماه دیگر باید به مدرسه برود و روپوش ندارد. او به دخترم قول داد كه برایش روپوش مدرسه بخرد. به محل كارش كه رسیدیم به مالك معدن التماس كرد كه لااقل 50 هزار تومان از طلبش را بدهند. گفتند فردا بیا. از این فرداها زیاد شنیده بود. موقع برگشتن میگفت «خدا هم به این جور زندگی كردن من رضا نیست.»
3: در خردادماه 86، كارگر كنفكار رشت پس از گذراندن یك نیم روز سرشار از تحقیر و كتك، به اندازه پول تاكسی از همكارش قرض گرفت تا سریعتر خود را به كارخانه برساند، طنابی به لولههای سقف گره بزند و باقی ماجرا. همسرش در مزرعه همسایه كارگری میكرد، پسرش سرباز بود و چون پول مسافرت نداشت هشت ماه به مرخصی نیامده بود و از پادگان خارج نشده بود. خانه نیز در اجاره نهضت سوادآموزی بود. درآمد این خانواده از كارگری موقت زن، ماهی پنج شش هزار تومان حقوق سربازی پسر و ماهی 15 هزار تومان اجاره تنها اتاق خانه به نهضت سوادآموزی تامین میشد. دو روز پس از خودكشی كارگر كنفكار كه به سراغ خانوادهاش رفتم، همسرش وقتی اوضاع را شرح میداد بیمقدمه از من پرسید؛ «میدانی سیب زمینی كیلویی 600 تومان است؟» با یك حساب سرانگشتی میشد فهمید كه این خانواده بعد از 25 سال كاركردن حتی از عهده سیركردن شكمشان هم بر نمیآیند. این كریهترین چهره فقر است.
همسرش میگفت؛ «یك وقتهایی در را كه باز میكردم میدیدم جلوی در ایستاده. خجالت میكشید در بزند و داخل شود. صبحها كه میرفت دنبال حق و حقوقش میگفت؛ انشاءالله امروز میشود. بعدازظهر دست خالی برمیگشت و جلوی در میایستاد.» شاید آخرین گفتوگوی تلفنی كارگر كنفكار با پسرش، دو روز پیش از خودكشی برای درك «ابزار تولید» به ما كمك كند؛ «روز پنجشنبه از پادگان با پدرم صحبت كردم. از پشت تلفن معلوم بود كه حالش بد است. بریده بود انگار. میگفت شنبه میخواهند دستگاهها را ببرند. مادرت صبح تا غروب توی مزرعه مردم كار میكند، من هم هر روز میروم استانداری اما هیچ كس به ما جوابی نمیدهد. میگفت كار تمام است... هیچ كسی به داد ما نمیرسد. گفت دفترچههای تامین اجتماعی 11 ماه است كه تمدید نشده. اگر خواهرت مریض بشود كجا ببرمش؟ بعد گفت؛ من چه كار كنم با 48 سال سن؟ زمین دارم كه كشاورزی كنم؟ دیگر كجا كار كنم؟ به جوانها كار نمیدهند، به من كار میدهند؟ هی میگفت من چه كار كنم از این به بعد؟»
]]>1- آقاي بوش! هنوز هم بعد از اين همه سال نفهميده ايد كه كابينه اي كه شما تشكيل داده ايد شامل "قاتلين بي احساسي است كه حاضرند براي رسيدن به اهداف سياسي خودشون آدم بكشند." قاتل ها كساني اند كه هم در گذشته و هم همين حالا در استخدام شما هستند و ممكنه روزي به اتهام جنايات جنگي محاكمه بشن!
2- دولت شما تخم نفرت رو در قلب نسل جوان ديگري كه در آينده تروريست خواهند شد كاشت. دولت شما بود كه اجازه داد زيرساخت اجتماعي عراق از هم فروبپاشه كه بعد بتونين با يك دولت دستبوس متمايل به امريكا جايگزينش كنين! اين دولت شما بود كه در عراق از مزدوران بي رحم و مروتي استفاده كرد كه به مردم بي سلاح شليك مي كنن و بعد از هر گونه پيگيري قضايي در هرجاي دنيا به كمك دولت شما فرار مي كنند.تروريست داخل عراق مخلوق شماست، آقاي بوش!
3- شما و اون رواني هايي كه دور خودتون جمع كرديد و فرمان قوي ترين كشور دنيا رو داديد دستشون و بهشون اجازه داديد هر مزخرفي رو كه مي خوان تو حلق همه ي سازمان هاي امنيتي دنيا فرو كنند و هر كسي رو كه مقاومت مي كرد مجازات كنن.
4- شما و اون رواني هايي كه دور خودتون جمع كرديد و فرمان قوي ترين كشور دنيا رو داديد دستشون و بهشون اجازه داديد هر مزخرفي رو كه مي خوان تو حلق همه ي سازمان هاي امنيتي دنيا فرو كنند و هر كسي رو كه مقاومت مي كرد مجازات كنن.
5- آقای بوش! خفه شو و دهنت رو ببند! شما و مغز گنديده تان هيچ اهميتي نداريد! كه بخوايد از توهمات ماليخوليايي تون از تهديداتي رو كه وجود ندارند با ما حرف بزنيد!
6- آخرين اظهارنظرهای بوش باعث مي شه نه تنها رهبري و قضاوتش رو زير سوال ببريم بلكه در لياقتش براي باقي ماندن در كاخ سفيد شك كنيم.
یک جمله دیگر
کاری به محتوای حرف های بیان شده درباره بوش ندارم، ممکن است همه این حرف ها درست باشد و یا نادرست و تنها کاربرد انتخاباتی داشته باشد. چون كيت البرمن، یک مجری طرفدار حزب دموکرات است و برای شکست حزب بوش در انتخابات تلاش می کند. اما این آقای رسانه ای یک جمله دیگه هم گفته که برای من به عنوان یک روزنامه نگار مهم تر بود: شما آقاي بوش! هر منتقد با شرفي رو كه شجاعانه ايستاد، له كرديد. نمی خواهم از ادبیات بکار رفته در حملات او به بوش دفاع کنم یا آرزو کنم کاش می شد در ایران هم اینطور اظهار نظر کرد اما من نمی دانم که اگر وقتی یک نفر می تواند به این صراحت رئیس جمهور کشورش را مورد نقد قرار دهد ، آنهم در کوران رقابت های انتخاباتی و بعد اعلام کند که فضای نقد باز نیست و منتقدان در حال له شدن هستند، منتقدان و خبرنگاران ایرانی باید چه بگویند؟ من که واژه مناسبی پیدا نکردم. شما راهنمایی کنید؟!
]]>1- بیدقتی این گزارش به اندازهای است كه هم نقد علمی و كارشناسانه آن، در دهها صفحه نمیگنجد و هم نشر آن، شكایات به حق و متعددی را علیه تهیه كنندگان در پی خواهد داشت.
2- نزدیك به هشتاد درصد این گزارش، مرتبط با امور و پروندههای قضایی و مصداق دخالت مرجع غیرذیصلاح در امر قضاست كه طبق قانون بیاعتبار میباشد.
3- بیشتر مطالبی كه در این گزارش آمده است خلاف واقع و برخاسته از گمانهزنیهایی بیاساس و برگرفته از شایعات، نامهها و گزارشهای غرضآلود محكومشدگان دادگاهها، مفسدان اقتصادی، قضات اخراجی و تعلیق شده و افراد بدگمان به دستگاه قضایی است
4- نشر اكاذیب و لحن افترا بستن و تهمت زدن به مسوولان و دستگاه قضایی ادبیات و نگارش به كار گرفته شده، گزارش را تا سطح بیانیهای انتقامجویانه علیه دستگاه قضایی و مسوولان عالی آن پایین آورده است كه در برخی موارد مستوجب تعقیب قضایی خواهد بود.
5- متاسفانه در قواین كشور ما حدود 1500 عنوان كیفری توسط قانونگذار تصویب شده كه سرسامآور است و برای هر نوع تخلف و تقصیر و حتی مدیونیتهای مالی همچون دیه و مهریه و چك كه عموما حقوقی است مجازات زندان یا جریمه نقدی كه منجربه زندان میشود تصویب شده است. دایره جرمانگاری در قوانین مصوب مجلس متاسفانه بسیار وسیع گشته كه در هیچجای دنیا مشابه ندارد و در این زمینه قوه قضاییه با سیاست جرمزدایی در جهت رفع این آسیب اجتماعی برآمده و لوایحی تنظیم كرده و سه سال است كه به مجلس فرستاده لیكن هنوز در مجلس تصویب نشده است این مهم به عنوان یك معضل نه تنها مورد پیگیری تنظیمكنندگان گزارش قرار نگرفته، حتی در متن گزارش مورد اشاره هم قرار نگرفته است.
چه می توان گفت؟
الف: قوه قضائیه راست می گوید: با این تفسیر چه انتظاری می توان از مجلس شورای اسلامی به عنوان نهاد نظارتی در ساختار سیاسی جمهوری اسلامی ایران داشت؟ آیا اعتمادی به سایر گزارش های مجلس شورای اسلامی است؟ دقت کنید که این گزارش سه سال زمان برده است تا تهیه شده است، حال شما قضاوت کنید درباره گزارش های یک شبه و بولتن های هفتگی.
ب: قوه قضائیه دروغ می گوید: وقتی قوه قضائیه به این صراحت و تندی، نقد یک قوه قانونی و کلان کشور را بی اعتبار می سازد و حتی آنها را متهم به تعقیب و کیفر می کند، چگونه شهروندان جرات می کنند به نقد مسئولان دست یازند.
ج: در بند پنجم، اعتراف بزرگ و جالبی نهفته است. قوه قضائیه اعتراف کرده است که دایره جرمانگاری در قوانین کشور چنان وسیع گشته كه در هیچجای دنیا مشابه ندارد و البته توپ را به زمین مجلس انداخته است و حتی اشاره کرده است که سه سال است پیشنهاد شده که این قوانین اصلاح شوند و مجلس، یعنی نمایندگان مردم توجهی نکرده اند.
می دانید که معمولا در آشکار گفته می شد و حتی گفته می شود که وضعیت قضائی و قوانین مدنی و جزائی جمهوری اسلامی ایران، چنان قوی، دقیق و کارآمد هستند که قابلیت الگو برداری برای تمام کشورهای جهان را دارند. حال مسلم شد که مسئولان محترم از چه زاویه ای به موضوع نگاه می کرده اند. بر این اساس می توان پیشنهاد داد حالا که روزگار بسته دادن و بسته گرفتن است، مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی هم دست به کار شود و قوانین مصوب مجلس که مورد اشاره قوه قضائیه قرار گرفته است را با پیوستی از نقشه زندان های اوین، رجایی شهر ، فلک الافلاک و ... در قالب یک بسته تحول آفرین آماده کرده و به اقصی نقاط جهان صادر کرده تا اگر کشوری یا دولتی خواست کپی برداری کند، در حد تئوری گیر نکند و پروژه را بتواند عملیاتی کند. انشاالله و در صورت تحرکات دیپلماتیک برای صدور این بسته به جای جای جهان و اجرایی شدن مفاد آن، در اندک زمان، دنیا زندان می شود و اوضاع گلستان.
یادش به خیر؛ آیت الله خزعلی، عضو پیشین شورای نگهبان که می گفت که ما در شورای نگهبان مواظب هستیم که جوانان به جهنم نروند. حالا می شود حرف های آیت الله و نیت ایشان را هنگام تائید قوانین مصوب مجلس بهتر درک کرد. بنده خدا قصد داشته به جای جهنم، جوانان را بفرستد زندان. احتمالا برای اینکه کار دستشان بیاید. اجر شما با خدا، حاج آقا.
]]>اما برای درک بیشتر مطلب، بر خلاف امور هسته ای و یا مسئله تروریسم که مستندات مدعای دولتمردان قابل ردیابی نیست و یا اساسا در صلاحیت امثال من نمی باشد، می توان با استناد به سایر مصاحبه هایی که مقامات مسئول، همین امروز با خبرگزاری ها انجام داده اند، به عنوان پیوست هایی نام برد که اظهار نظر وزیر بهداشت درباره موفقیت ایران را ثابت می کند:
1- معاون سلامت وزارت بهداشت هشدار داد: مصرف قليان در جامعه در حال افزايش است و رشد 12 درصدي آن به 26 درصد افزايش يافته است، ميزان استعمال دخانيات در زنان نيز رو به افزايش است و 10 ميليون نفر در ايران سيگاري هستند.
2- مويد علويان افزود: 14درصد ايرانيهاي بين 15 تا 64 سال سيگاري هستند كه جمعيتي بالغ بر 10ميليون نفر را شامل ميشود، 3 درصد نوجوانان سيگار ميكشند، 7/8 درصد نوجوانان غير سيگاري مستعد سيگاري شدن هستند و طي 4 سال اخير جمعيت زنان سيگاري از 2 به حدود 3 درصد افزايش يافته است.
3- دبيراجرايي جمعيت مبارزه با استعمال دخانيات ايران با بيان اين كه ميزان مصرف سيگار در سال 85 ، 8/57 ميليارد نخ بوده است، تصريح كرد: اين ميزان نسبت به مشابه سال قبل از آن، 10 درصد افزايش داشته است. همچنين ميزان مصرف در 4 ماه سال 86 نيز 6/19 ميليارد نخ ميباشد.
4- همان مقام: سهم مديريت دولت در مبارزه، كنترل و پيشگيري از مواد دخاني در سال 85، 91 درصد و در 4 ماه نخست سال جاري، 75 درصد بوده كه نشان از كاهش سهم مديريت دولت ميدهد.
5- دوباره همان مقام: روند آغاز مصرف سيگار بين سنين 15 تا 24 سال در سال 69، 7/10 درصد در سال 72، 1/17 درصد و در سال 82، 21 درصد بوده است كه اين آمار نشان از مصرف بالاي سيگار در قشر جوان جامعه دارد.
6- رئیس دبیرخانه کشوری کنترل دخانیات، میانگین مصرف روزانه سیگار در بین جامعه سیگاری کشورمان را 16 نخ عنوان کرد و گفت: نتایج تحقیقات نشان می دهد که 4،6 درصد دانش آموزان کشور در سال گذشته تجربه مصرف سیگار را داشته اند. غفاری، بروز این وضعیت (تجربه کشیدن سیگار در بین دانش آموزان کشورمان) در سال 82 را 3،1 درصد دانست.
این هم یک خبر بی ربط
به گزارش رجانیوز، درحالیکه روز جمعه برخی رسانههای غربی متن بسته پیشنهادی ایران را منتشر کردند و در داخل نیز برخی رسانهها مانند روزنامه اعتماد ملی خط رسانهای مطلوب غرب در تضعیف این بسته و توخالی خواندن آن را دنبال کردند، منابع آگاه خبر میدهند اصل پیشنهادهای ایران در پیوستهای این بسته پیشنهادی است که در طول مذکرات درباره آنها گفتگو خواهد شد. بنابراین گزارش، پیوستهای مذکور کاملاً محرمانه بوده و درصوت از سرگیری مذاکرات، به عنوان پیشنهادهای ایران و موضوعات قابل بحث مطرح خواهند شد.
تبصره: لطفا نتیجه گیری سیاسی نکنید. انرژی هسته ای حق مسلم ماست.
]]>
با اين حساب و از نگاه عاليترين مقامات كشور تكليف دوازده سال پس از انقلاب روشن شد. بعيد است مدافعان دولت احمدي نژاد و يا برخي مقامات عالي اصولگرا، دولت خاتمي را نيز از رويه مستثني بدانند. مثلا مي گويند دولت خاتمي از دنياي استكبار گدايي سياسي مي كرد يا مشتي گداي سياسي تربيت كرد. با اين اوصاف تقريبا وضعيت اداره كشور پس از رحلت رهبر انقلاب روشن شده است. نمي دانم اگر بخواهيم چنين تعبيرهايي را درست بدانيم، آقايان جواب آيت الله خميني را چه مي دهند، حالا ملت را به روال معمول بي خيال، منظورم اين است كه آيا مي توانند توضيح بدهند كه با ميراث معنوي و سياسي او چه كرده اند؟ اميد كه اين حرف ها صرفا براي خالي كردن عقده ها باشد و گرنه وقتي در مورد كسي كه بر شاخه نشسته و از بيخ مي برد، حساب از دست كرام الكاتبين هم در خواهد رفت...
]]>مرور خبرها خسته کننده شده است. دعواهای تکراری: حداد رئیس می شود یا لاریجانی؟ پور محمدی برکنار می شود یا نه؟ کروبی کاندیدای ریاست جمهوری آینده است یا خاتمی؟ آیا رئیس دانشگاه آزاد برکنار می شود؟ مجلس، وزیر بازرگانی را استیضاح می کند؟ اقلیت مجلس هشتم، چند درصد است؟ دعوای جهرمی و طهماسبی به کجا می کشد؟ احمدی نژاد با امام زمان رابطه دارد یا نه؟ دعوای مصباح یزدی و خط امامی ها به کجا می کشد؟ ....
آن سوی تر این خبرهای روزانه اما انگار کسی به ریش همه می خندد. برای او همین بس که اکنون همه در کشاکش دعواهای حاشیه ای مانده اند و مردان او همه متن را در اختیار دارند....
آری! همین بس است که به او حق بدهیم به ریش همه بخندد. پس بخند عزیزم! بخند که حق با کسی است که زور، زندان، اسلحه، پیاده و سواره، رسانه و مهمتر از همه نفت دارد. فلسفه خوانده است و سفسطه نیک می داند. زبان و ذات دین را به بازی می گیرد و ذهن خلق را بازیچه نگاه خویش می سازد.....
عزیزم! من هم اما می خندم. بی آنکه هیج یک از داشته های تو را داشته باشم....
من به سرنوشت محتوم و رنجور خویش می خندم که چونان سرنوشت نسلی سوخته، رویاهای بی شمارش را از آغوش مادر به چهار دیواری مدرسه برد. در کوچه پس کوچه های کودکی اش، رنج را مزمزه کرد. مغز جوانی اش را درس خورد و عاقبت با سر به حصار کنکور اصابت کرد.....
برهنگی دانشگاه را تجربه کرد و لذت بیکاری را. و برای لقمه ای نان، جنازه اش را به دنبال خود کشید. فهمید که گرانی یعنی چه و اینکه دیگر از گاو نر و مرد کهن هم خرمن کوفتن بر نمی آید...
در دام زندگی افتاد، بی آنکه بداند عشق چیست، راه کدام است و چاه کدامین. و یا سرش به مد، اس. ام. اس، بلوتوث و ... گرم شد. چت روم، خلوت دوست داشتنی اش شد و شادی را در خیابان گردی یافت....
و اگر غیر از این خواست، برچسب منافق و آلت استکبار بر پیشانی خود رویت کرد، امنیت ملی را به خطر انداخت، سایه تعقیب، توقیف و زندان را بر سر خود دید.....
آری! این سیاهه چرک نواز، داشته های من و کثیری از نسل من است. نسلی که گاه تنش را صادر می کنند، گاه مغزش فرار می کند و گاه جنازه اش در گوشه زندان جاخوش می کند....
بر این سیاهه بسیار می توان افزود. اما چه فایده؟ مگر اینهمه خبر، کسی را نگران می کند و یا تنی را می لرزاند؟ مگر با اینهمه نکبت آشکار و باریده از در و دیوار، آن مرد نمی خندد؟ می خندد، آری! او هنوز می خندد....
پی نوشت:
اما خدایی! با این همه داشته های کم نظیر، به من هم حق نمی دهید که بخندم.....
]]>نشانه شناسي كار بي فايده اي نيست. مثلا در حوزه رسانه هاي اينترنتي، نشانه شناسي فعاليت اصلاح طلبان نتيجه روشني به دست مي دهد. در حوزه رسانه هاي شخصي يعني وبلاگ ها و سايت هاي شخصي، مرور دنياي مجازي خبر از حضور پرتراكم و موثر وبلاگ نويسان اصلاح طلب و گرايش هاي نزديك در حوزه هاي گوناگون مي دهد. معمولا همين حضور و ابراز وجود هم سبب مي شود كه در غالب نظرسنجي هاي اينترنتي، وضعيت اصلاح طلبان خيلي خوب و يا مناسب جلوه داده شود. نمونه اين نظر سنجي را حتي در انتخابات اخير مي توان در سايت نوروز رصد كرد كه از پيروزي قاطع اصلاح طلبان خبر مي داد.
اما زماني كه نوبت به كار جمعي مي رسد، ورق بر مي گردد. همين جمعيت انبوه كمترين همتي براي برخورداري اصلاح طلبان از يك رسانه مناسب ندارند. به عنوان نمونه سايت نوروز كه اصلي ترين تريبون اصلاح طلبان محسوب مي شود، در فروردين ماه اغلب روزها تعطيل و فاقد محتوا بود. ساير سايت هاي اصلاح طلب هم وضعيتي چنين دارند. يك سايت نزديك به اصلاح طلبان يعني آفتاب هم توسط عوامل نزديك به هاشمي و كارگزاران اداره مي شود و تا حدودي فعال و موفق تر بوده است. از اين دست نشانه ها براي عدم توفيق جماعت اصلاح طلب بويژه نيروهاي منتسب به حزب مشاركت و سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي در ساماندهي نيروهاي اجتماعي و رسانه اي و همچنين سياسي، بسيار است. و طبيعي است كه در اين مسير امكان جلب اقبال اجتماعي و يا حداقل تاثيرگذاري هدفمند دشوار مي گردد.
در همين زمينه شايد گفته شود كه ترس از فيلتر شدن، يك مولفه موثر در عدم راهاندازي يك پايگاه خبري جامع است. ولي تجربه سايت بازتاب و ظهور تابناك نشان داد كه داشتن برنامه و پيگيري در اين زمينه، مي تواند موثر باشد.
از سوي ديگر، اصلاح طلبان ايراني حداقل در حوزه بين الملل كه مي توانند چنين فعاليتي داشته باشند. به عبارت دقيق تر، پرسش اين است كه اگر رسانه هاي جهاني، مجامع فعال در زمينه هاي حقوق بشر و ...، بخواهند صداي جامعه مدني ايران و نظرات متفاوت و مستدل با نگاه رسمي را به سرعت و به سهولت بيشتر در دسترس داشته باشند، بايد چه كانالي را انتخاب كنند؟ آيا نمي شود كه با راه اندازي يك سايت چند زبانه ،يك پيوند مهم ارتباطي با رسانه هاي معتبر جهاني و نهادهاي بين المللي ارتباط موثر برقرار كرد؟ طبيعي است كه فيلتر كردن اين سايت در داخل كشور هم اهميتي ندارد. اين اشاره كوتاه و ساده براي توجه به اين مهم بود كه فعاليت كنوني اصلاح طلبان در حوزه رسانه هاي الكترونيك بسيار نامناسب، پراكنده، وابسته به اقدامات فردي و مقطعي بوده و تا چرخ بر همين مدار مي چرخد، اميدي به حركت موثر، حداقل در اين حوزه نبايد داشت.
]]>در خبرها آمده بود كه انجمن دفاع از آزادی مطبوعات با انتشار بیانیهای اعلام كرد: قلم طلایی سال 1386همزمان با روز جهانی آزادی مطبوعات به پاس تلاشهای خالصانه زندهیاد احمد بورقانی در جهت آزادی بیان و مطبوعات به خانواده آن مرحوم اهدا خواهد شد. همچنين عمادالدين باقي، توسط انجمن روزنامه نگاران خارجي بريتانيا و British Press Awards ، به عنوان روزنامه نگار بين المللي سال2008 برگزيده شد و روز20فروردين (8 آوریل) در مراسمي كه به همين مناسبت در لندن برگزار شد، بدون حضور او - زيرا غير از زنداني بودن، چند ساله كه از ايران ممنوع الخروج شده است- يكي از مقامات عفو بين الملل به نمايندگي از باقي، جايزه او را دريافت كرد. خوبّ! اين خبرها خوش است. اينكه يادي از بورقاني شود و زحمات باقي ناديده انگاشته نمي شود، حداقل از نگاه ديگران. براي حكومت ايران كه اساسا وجود باقي و امثالهم، مايه زحمت است.
اما در حاشيه اهداي اين جايزه اما خبرگزاري الف، وابسته به احمد توكلي و همدستانش، حاشيه نگاري كرده است كه اعطای جایزه یک نهاد بریتانیایی به خاطر "مبارزه 25 ساله علیه رژیم" با استقبال روزنامههای یک طیف خاص سیاسی و برنده جایزه روبه رو شد. و انتقاد كرده است كه باوجود روشنگریهای رسانهای در مورد جایزه بریتانیا به خاطر آنچه 25 سال مبارزه علیه "رژیم" خوانده شده است و در حالیکه انتظار میرفت برنده جایزه و روزنامه های اصلاحطلب در مقابل جایزه و اقدام این نهاد موضع مناسب اتخاذ نمایند، آقای باقی از آن استقبال کرد و روزنامه های اصلاحطلب نیز به تحسین این اقدام پرداختند. البته اين سايت به اين پرسش پاسخ نداده است كه سرنوشت كساني كه در اين 25 سال نه تنها به زعم الف عليه رژيم مبارزه نكردند كه چه بسا خدمات بسيار در راه تحكيم پايه هاي آن انجام دادند، چه شد؟ رد صلاحيت، زندان، خروج كشور، اتهام هاي بدون دليل، ممنوعيت تصدي مشاغل دولتي و يا ديپلماتيك. نكته دوم اينكه مسير فعاليت باقي، مبارزه براي احقاق حقوق بديهي بشر بويژه براي قشر زندانيان بوده است. به عقيده سايت الف، آيا كارنامه فعلي درباره اين موضوع قابل دفاع است. نيازي به رجوع به تاريخ هم نيست. در همين يكماهه اخير، بر اساس گزارش روزنامه اينترنتي روز آنلاين، خديجه مقدم، عضو کميته مادران کمپين يک ميليون امضا بازداشت شد. چند روز پيش از بازداشت او "پروين اردلان" هم با احضار به دادگاه مورد بازپرسي قرار گرفته بود و اتهام" فعاليت تبليغي عليه نظام" به وي تفهيم شده بود. . در همين حال 500 فعال حوزه هاي اجتماعي در بيانيه اي اعتراض آميز به بازداشت هفت ماهه "روناک صفا زاده" و "هانا عبدي" اعتراض کرده، از اينکه حکمي سنگين برايشان صادر شود ابراز نگراني کردند و آزادي آنها را از مقامات قضايي خواستار شدند.
30 فعال دانشجويي به کميته انضباطي دانشگاه شيراز احضار شدند و دو فعال کارگري هم به دادگاه. بعلاوه، يک فعال سياسي به نام "عباس خرسندي" به هشت سال زندان محکوم شد. همزمان "هادي قابل" دبير شوراي مرکزي "حزب مشارکت" براي اجراي حکم 40 ماه زندان، خود را در اختيار زندان قم قرار داد.پيشتر دادگاه ويژه روحانيت، وي را به 40 ماه حبس، خلع لباس و پرداخت 500 هزار تومان جريمه نقدي محکوم کرده بود. و "محمد صديق کبودوند" و "حشمت الله طبرزدي" هم همچنان در زندان بلاتکليف ماندند؛ مثل بسياري ديگر همچون"ياسر گلي"، "صباح نصري"و"هدايت غذالي".کبودوند که نه ماه است دربند بلاتکليف است، درحالي هفته آينده دادگاهي مي شود که چند روز پيش نيروهاي امنيتي با حکم جلب به منزلش در تهران رفته بودند؛ ظاهرا خبر نداشتند که کبودوند نه ماه است بازداشت شده و در اين مدت حتي يک روز هم مرخصي نيامده.طبرزدي هم با آنکه دوره محکوميت هفت ساله اش در مرداد ماه 86 تمام شده بود و مي بايست آزاد شود، اما باز در زندان مانده و آنطور که پيداست قرار جديدي برايش صادر شده، در شرايطي که هنوز "تفهيم اتهام" نشده است.....
]]>بينديشيم
چه زمهرير غريبي !
شكست چهره مهر
فسرد سينه خاك
شكافت زهره سنگ !
پرندگان هوا دسته دسته جان دادند
گل آوران چمن جاودانه پژمردند
در آسمان و زمين ، هول كرده بود كمين
به تنگناي زمان ، مرگ كرده بود درنگ !
به سر رسيده جهان ؟
پاسخي نداشت سپهر
دوباره باغ بخندد ؟
كسي نداشت يقين
چه زمهرير غريبي ....
چگونه خاك نفس مي كشد ؟
بياموزيم :
شكوه رستن اينك :
طلوع فروردين !
گداخت آنهمه برف
دميد اينهمه گل
شكفت اينهمه رنگ ،
زمين به ما آموخت
ز پيش حادثه بايد كه پاي پس نكشيم
مگر كم از خاكيم
نفس كشيد زمين ما چرا نفس نكشيم ؟
بهارتان مبارک.
پی نوشت: این سطرهای بهاری، از آن زنده نام، فریدون مشیری است.
]]>
در فضای فعلی گزینه های متفاوتی برای فعالیت یا عدم فعالیت سیاسی وجود دارد. فعالیت برخی فعالان سیاسی را نظام نمی پسندد، مثلا فعالیت جبهه ملی. فعالیت برخی دربست در خدمت نظام است؛ مثلا موتلفه. فعالیت برخی دیگر هم سبب مشروعیت بخشی به اقدامات غیردموکراتیک نظام سیاسی موجود می شود؛ مثلا حزب مشارکت. در سوی دیگر عدم فعالیت گروه های اول یا سوم هم سبب می شود که نظام سیاسی با خیال راحت چرخه اقدامات غیردموکراتیک و یا خلاف منافع ملی را تکمیل کند و به مثابه اوایل انقلاب که غیبت خودخواسته نهضت آزادی از ساختار سیاسی به حذف تدریجی و دائمی آنها از کاست قدرت انجامید، تصمیم گیرندان بتوانند گام های نهایی برای یکدستی واقعی در ساختار سیاسی - اجرایی را بردارند. البته برای نیل به این مهم، اقداماتی انجام شده است و جناح حاکم با شبیه سازی از جریان های مخالف - مانند تحویل گرفتن مهدی کروبی و الگوسازی از وی به عنوان یک اصلاح طلب- برای توفیق نهایی تلاش می کند....
خلاصه! در شرایط کنونی مرز بین امکان و یا امتناع سیاست ورزی در ایران بسی مخدوش و مبهم شده است و تداوم این ابهام را باید به عنوان یکی از ظرافت های خاص رفتاری و بازی سازی هسته مرکزی تصمیم گیرنده در ساختار سیاسی ایران دانست که علاوه بر پدیدارسازی "سپر بلا" در میل انبوه موافقان در حال ساخت "سپر بلا" در میان مخالفان است. بدیهی است که این سپر بلا کاربردی دوگانه داشته و برای نمایش نوعی "رقابت نمادین" و تبدیل مخالفان به "کبریت های بی خطر" صورت می گیرد. بر همین اساس؛ می توان گفت که وضعیت کنونی "بازی قدرت" در ساختار سیاسی جمهوری اسلامی ایران، "مبارزه برای بقا" از سوی همه بازیگران سیاسی موسوم به اصلاح طلب و اصولگرا است. حتی نیروهایی که در حاشیه و دور از بازی هستند نیز با وقوف کامل به "قربانی شدن آسان" در شرایط نابهنجار امروزی، برای بقا سکوت کرده اند.
این مصلحت اندیشی را اگرچه نمی توان چندان اخلاقی دانست ولی با درک "بدون ترمز" بودن قطار سیاست ورزی و غیبت عنصر "اخلاق" در فضای ذهنی مخالفان دموکراسی در ایران، می توان توجیهی عقلانی برایش یافت. اما در این روزگار، یعنی هنگامه "بازی به میل رقیب" برای گذار از دورانی خاص، انتظار می رود که حداقل در زمان هایی که ضروری است، قواعد خاص بازی رعایت شود. شفاف تر اینکه اگر به عنوان نمونه "خاتمی" به عنوان فصل مشترک جریان اصلاح طلب چنین روندی را عاقلانه می داند – که می داند-، بهتر است که مرز خویش را با اصلاح طلبانی مانند کروبی که گزینه " بازی در خدمت رقیب" را انتخاب کرده است، روشن سازد. بدیهی است که رایزنی مکرر کروبی با ساخت قدرت و دیدارهای نهان و آشکار، برای مشروعیت بخشی مدنظر نظام سیاسی، جازدن خود به عنوان نماد اصلاح طلبی و سوپاپ اطمینان، صورت می گیرد. بر این اساس چه توجیهی می توان برای رایزنی های گاه به گاه خاتمی یافت؟ اگر او نیز سودایی چون کروبی در سر دارد، پس مبنای اصلاح طلبان برای سیاست ورزی زیر چتر خاتمی چیست؟ اگر سودایی چنین در سر ندارد – و جرات دارد که چنین باشد- پس چرا کماکان به مخدوش ماندن مرز فعالیت سیاسی در ایران کمک می کند؟
البته در لایه های زیرین نیز همینطور است. به عنوان نمونه چندی پیش روزنامه کیهان به نقل از رضا خاتمی خبر داد که کروبی اصلاح طلب نیست. اندکی بعد داد رضا خاتمی به هوا بلند شد که نه آقا! من نگفته ام و کیهان را تقبیح کرد و متهم به سنگ اندازی و تفرقه افکنی.... به فرض که رضا خاتمی چنین نگفته باشد ولی آیا واقعیت همین نیست؟ در حالی که کروبی راه خود می رود و حتی به حداقل مکانیسم های تفاهمی یعنی لیست مشترک انتخاباتی هم قانع نیست و لیست جدا می دهد، گعده و دیدارهای پنهان و آشکار با بنیادی ترین لایه های مخالف دموکراسی دارد و دم به دم از تقبیح گذشته اصلاح طلبی فارغ نمی شود، چه اصراری است که اینگونه از حرف های واقعی تبری جست و یا بر زبان نیاورد؟.....
متاسفانه در این روزها، و در این ماه ها، نام مهدی کروبی و یارانش در تاریخ سیاسی این سرزمین به عنوان "اصلاح طلب و مخالف ارتجاع"! ثبت می شود، به دست مخالفان دموکراسی و در میان سکوت هواداران دموکراسی. این شیوه، دیگر "بازی برای بقا" نیست. توجیه اخلاقی هم ندارد. چون نامش خیانت است؛ خیانت به تاریخ پر فراز و نشیب دموکراسی خواهی در این مرز و بوم.
]]>شما می دانید این گونه بی عدالتی ها را باید کجا فریاد زد؟!
]]>