محمود احمدی نژاد، رییس جمهوری اسلامی ایران در سخنانی در اجلاس اضطراری سازمان خواربار و كشاورزی ملل متحد (فائو) در مقر این سازمان در رم، علاوه بر توصیه های تکراری اخلاقی و ایدئولوژیک، هشت راهکار را برای حل مشکلات مواد غذایی و ریشه کن کردن فقر ارائه داد. او این پیشنهاد را حاصل مطالعه کارشناسان ایرانی درباره اقتصاد جهان دانست. حالا چرا کارشناسان محترم فکری برای داخل کشور نمی کنند و چراغی که به خانه رواست را درب مسجد آویزان کرده اند، بماند. مسئله مهم تر شاید این باشد که در صورت درستی این پیشنهادات، آیا این ضرورت احساس نمی شود که پیشنهاد دهنده از جایگاه مناسبی برخوردار باشد؟ مثلا شما می خواهید از طریق رسانه ملی، یک پیشنهاد به عموم مردم درباره سلامت و نظافت ارائه کنید. حال اگر قیافه ای ژولیده داشته باشید و یا در لوکیشنی پر از آشغال از شما تصویربرداری کنند، پیام شما چه ارزش و اثری خواهد داشت؟برگردیم به حاشیه اجلاس: الف- دولت ایتالیا نام احمدینژاد رئیسجمهور ایران را از لیست مدعوین ضیافت شام رهبران کشورها در رم خط زد. اینکار در حالی صورت گرفت که دولت ایتالیا با دعوتنامه رسمی نخستوزیر ایتالیا و دبیرکل سازمان ملل تمام رهبران حاضر در رم را به ضیافت شام دعوت کرد، به غیر از رئیسجمهور ایران، دولت ایتالیا اعلام کرد که یک نفر دیگر را نیز به این ضیافت دعوت نخواهد کرد و آن، «رابرت موگابه» رييسجمهور زيمباوه است. ب: به ادعای رسانههای ایتالیا برلوسکنی نخستوزیر ایتالیا و پاپ بندیکت شانزدهم از پذیرش درخواست رئیسجمهور ایران سر باز زد و حاضر به دیدار با او نشدند. ج: از ورود رئیس جمهور ایران به ایتالیا استقبال رسمی صورت نگرفت. د: ایگناچو لاروسا، وزیردفاع ایتالیا اظهارات آقای احمدی نژاد را خلاف تاریخ و عقل سلیم توصیف کرد. جان فرانکو فینی، رئیس مجلس ایتالیا نیز در اعتراض به اظهارات محمود احمدی نژاد، ملاقات خود با ابوالفضل زهره وند، سفیر ایران در رم را که قرار بود دوشنبه هفته آینده برگزار شود، لغو کرد. ه: همزمان با حضور محمود احمدی نژاد، در میدان معروف به «اسپانیا»، شماری از مخالفان علیه محمود احمدی نژاد شعار سر دادند، تعدادی از جوانان یهودی ساکن رم از بنای تاریخی کولیسیوم بالا رفتند و پرچم اسرائیل برافراشتند و عدهای دیگر از یهودیان ساکن رم نیز در حالی که شعار سر می دادند، به سوی محل نشست فائو که در نزدیکی کولیسیوم قرار دارد راهپیمایی کردند. در سوی دیگر فارغ از اجلاس در همین روزها، اتحادیه اروپا در جریان بررسی پرونده ایران در شورای حکام آژانس بینالمللی انرژی اتمی دو بیانیه بدبینانه را علیه جمهوری اسلامی منتشر کرد. نخست، بیانیهای که توسط تروئیکای انگلیس، فرانسه و آلمان صادر شد و دوم، بیانیهای که توسط سفیر اسلوونی به عنوان رئیس دورهای اتحادیه اروپا و به نمایندگی از 35 کشور عضو این اتحادیه قرائت گشت. همزمان با این بیانیه؛ تروئیکای آلمان، فرانسه و بریتانیا نیز در بیانیه دیگری که در جریان نشست شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی منتشر شد، به شدت از آن چه که «سرپیچی ایران در توقف فعالیتهای مربوط به غنیسازی اورانیوم» خواندند، انتقاد کردند. مسلم است که در این فضاسازی ها، حجم بالایی از اتهام های نادرست علیه ایران و رئیس جمهورش ایراد می شود، اما آیا واقعا در چنین فضایی می توان انتظار داشت که کسی حرف ایران را جدی بگیرد؟ نه تنها در حوزه غذا که در هر حوزه دیگر. با این شواهد، به نظر می رسد که بدجوری با جیب خالی، پز عالی می دهیم. البته به طور معمول دودش به چشم ملت می رود و پشتمان به بشکه های نفت گرم است. انگار نه انگار که شواهد علمی و تجربه های تاریخی از آن روایت دارند که هر دوی اینها، در صورت بی احتیاطی ممکن است زودتر از این حرف ها تمام شوند.
با سلام دوستان عزیز
نشریه شماره 4- سال اول : اعتیاد اپیدمی مرگبار!
در وبلاگ www.kanoone.blogfa.com
یا
http://www.8march86.blogfa.com/
دانلود کنید.
موفق باشید
ای صمیمی! . . . ای دوست
گاه و بیگاه لب پنجره ی خاطره ام میایی
دیدنت . . . حتی از دور
آب بر آتش دل می پاشد
آنقدر تشنه ی دیدار تو ام
که به یک جرعه نگاه تو قناعت دارم
دل من لک زده است
گرمی دست تو را محتاجم
و دل من . . . به نگاهی از دور
می سازد
ای قدیمی! . . . ای خوب
تو مرا یادکنی . . . یا نکنی
من به یادت هستم
من صمیمانه به یادت هستم
دایم از خنده لبانت لبریز
دامنت پرگل باد