چند روز پیش، غروب یک روز گرم از محل کارم برای دقایقی کوتاه خارج شده و تن به هیاهوی نه چندان گسترده خیابان های جزیره گرم، کوچک و آرام کیش می دهم:

1- 50 متری محل کارم، یک پاتوق وجود دارد. جمعی جوان، گرد هم حلقه زده اند. شاه بیت گفتگویشان را فحش های آبداری شکل می دهد که با خنده نثار خواهر و مادر همدیگر می کنند. یک نفر غریبه که گویا مشهدی است به جمع آنها می پیوندد و سوالی می پرسد. جوانی از جمع که تهرانی مسلک است از غربیه می پرسد که بچه خود مشهدی؟ غریبه پاسخ مثبت می دهد. جوانک می گوید: حتما مادر این دوست من را می شناسی؟ و پاسخ می شنود: مادر خودت چی؟ از شرق تا غرب تهران را سرویس می دهد؟....

2- اندکی آن سوتر، روبروی دکه خیابانی فروش مطبوعات، مردی میانسال، مذهبی با پیراهن مشکی سوار ماشین می شود. زن هم محجبه و انگار مذهبی تر است. ناگهان صدای فریاد دخترکی 10- 12 ساله رشته نگاهم را از هم می گسلد. در ماشین را به هم می کوید و پدر و مادرش را بی شعور خطاب می کند. هر دو صبوری می کنند و دخترک فحاشی....

بر می گردم. از مسیری دیگر و برای پیوستن به جمع دوستان.....

3- در میانه راه هستیم، برای رفتن به یک کنسرت موسیقی. ناگهان جلوی هتل، جوانکی آشنا را می بینم که سخت مشغول چانه زدن با دو دختر خیابانی است. دخترکان بزک کرده پرهیز دارند و استیصال در نگاه جوانک موج می زند. نزدیکتر می روم. پ- پ است. بازیگر جوان و مشهور و البته ریاکاری که همین چند وقت پیش در پشت صحنه های فیلم تازه اش، به بازی در فلان نقش مقدس افتخار می کرد و اشک حسرت می ریخت....

4- از میانه های کنسرت کردها، مجری مرتب قصد تذکر دادن دارد. بالاخره نوبتش می شود و می گوید، حضار محترم! با توجه به ایام فاطمیه خواهشمندم به صورت ریتمیک دست نزنید. مردم هم در آهنگ بعدی اجابت می کنند و تمام آهنگ را ریتمیک دست می زنند...

این چهار تیکه، بخش های از چهل تیکه ای است که مادر بزرگ قصه برای ایران من، ایران تو و ایران خودش دوخته است. روایت های ناتمامی که روایت از تمامیت ناکامی، افسردگی، پریشانی، ریا، بی برنامگی و تضاد در روان جمعی ما دارد.

نام*

ای‌میل*

وبلاگ

اطلاعات ذخیره شود